43
 
Het beeld

Ben ik weer het watje ?

"Ik wil nog even langs mijn atelier om wat spullen te halen voor morgen." "Ik heb belooft om 8.00 u bij mijn klantje te zijn." "Als ik het morgenvroeg nog moet doen moet ik een uur vroeger opstaan."

"Dat is goed, zegt ze, ik rij wel even met je mee."

Aan mijn atelier toegekomen open ik de grote poort en rij mijn autootje achteruit binnen. Spullen die ik niet meer nodig heb haal ik eruit en dingen die ik morgen nodig heb laad ik erin. Onderzoekend wandelt ze rond in mijn atelier. Vraagt hier wat over, vraagt daar wat over en ik beantwoord tussendoor haar vragen. Van de auto wandel ik naar de schabben en terug, zet er koffers en materiaal in en haal er van alles uit. Ik loop weer naar een schab en onze weg kruist. Ze staat naar boven te kijken en wijst naar een beeld van me.

"Dat is een heel mooi beeld," zegt ze.

Druk doende, bezig mijn ding te doen, voorzie ik haar snel van een antwoord.

"Ja logisch, ik maak alleen maar mooie beelden."

Ze gaat de trap op naar boven.

"Wat staat het hier te doen, vraagt ze als ze het aanraakt en betast, waarom stel je het nergens tentoon ?"

"Heb daar mijn hele wereldje al mee afgereisd, iedereen heeft het al gezien." "Het staat hier nu maar te staan."

Zij staat boven en ik beneden. Ik kijk in mijn auto of ik alles bij heb voor morgen, neen, nog iets. In een schab snuffel ik naar die ene koffer die ik nog nodig heb. Ze komt terug naar beneden. Ik sleur met de koffer en zet die ook in de auto. Klaar, denk ik en sluit de deuren.

"Het zou mooi in mijn living staan, het staat hier toch maar onder het stof te verdwijnen."

Ik ga naast haar staan en kijk samen met haar naar boven, naar het beeld.

"Ja, mij best, het staat hier inderdaad maar weg te stoffen."
    "Het ziet er zwaar uit, hoe heb je het daarboven gekregen ?"
"Met de vorklift."
    "Wil je het brengen ?"
"Mij goed, ik kom het wel eens een keertje brengen."
    "Dat ken ik van jou, dat : wel eens een keertje."
"Wat bedoel je ?"
    "Wel, de avond is nog jong."

Ik kijk haar aan.

"Je bedoelt nu ?"
    "Een beetje wel ja."
"Maar vrouwke,……"
    "Ik ben er nu zo verliefd op geworden, het zou mooi in mijn living staan."

Een lieve glimlach en stralende oogjes. NU, ze wil het NU bij haar thuis. Waarom ben ik jou niet eerst thuis gaan afzetten en was dan terug gekomen ?

"Ik zal eten voor je maken."

Ze zal eten voor me maken, een vrij gezellige vent als ik doet alles voor een bordje eten.

"Met een flesje wijn erbij ?"

Met een flesje wijn erbij, HELP, wil ik heel hard roepen. Ik wandel naar mijn auto, open de deuren en sta in de vol geladen laadruimte te kijken. Nu dus,…… ja goed,…… dan alles er maar uit want zo krijg ik het beeld er niet in.

Ik laad mijn hele auto uit, zet alles ergens op een hoopje aan de kant, start de vorklift en haal het beeld naar beneden. Glunderend kijkt ze toe en af en toe kijk ik eens naar haar. Voorzichtig laat ik het beeld in de laadruimte. Mijn autootje zakt achteraan 10 cm en de snuit komt iets omhoog. Dat wordt weer als een speedboot door de straten scheuren. Nog een steekkarretje erbij anders krijg ik het bij haar niet binnen.

Veel gesleur, opzijschuiverij en herschikking van meubeltjes maar uiteindelijk zitten we met ons tweetjes op haar zetel naar het beeld te kijken. Ze heeft het helemaal afgewassen en het blinkt weer. Tevreden kijkt ze naar mij.

"Ik ben er heel blij mee."

Ik knik, toch ben ik ook een beetje voldaan.

Ze staat op en haalt een fles wijn met twee glazen.

"Ik ga even iets makkelijks aantrekken, zegt ze, ik werk al de hele dag in dit kleedje."

Ze verdwijnt en ik ontkurk de fles. Schenk de twee glazen in en neem er één in mijn handen. Ze heeft gelijk, het staat hier mooi. Ik kijk rond in haar living. Het past hier helemaal in het decor. Wat ben ik toch een fijne kunstenaar. Goed, ik krijg dit werk niet verkocht maar het heeft dan toch een thuis gevonden. Mijn beelden leven een leven van zichzelf. Ze beslissen zelf waar ze terecht komen. Het is lang geleden dat het nog eens zo mooi geblonken heeft. Ik ben toch wel een beetje tevreden. Het is nog niet helemaal opgedroogd, hier en daar is het nog een beetje nat.

Ik nip van het glas wijn.

"Wat vind je ervan," hoor ik haar zeggen ?

Over de rand van het glas zie ik haar terug verschijnen en verslik mij.

"Kuch, kuch,…… eumm …… kuch, sorry,…… kuch, verkeerde keelgat, …… kuch. "

Even iets makkelijks aantrekken, zei ze. Stralend staat ze naast het beeld te poseren als een model.

"Ik zal eerst eten voor ons maken."

Ga je zo in de keuken eten voor ons maken ? Dan kom ik in de keuken zitten hoor.


Dit verhaaltje is maal gelezen.