44
 
Winter in Heide

Ijspret op de Putse moer.


Het is -5 C°, en de zon schijnt. Met een dergelijke temperatuur stuur je toch je hond de deur niet uit ? Het ven op onze Kalmthoutse heide is dicht gevroren en al meer dan een week circuleren SMS'jes en e-mails naar elkaar. Op mijn mountainbike scheur ik naar de « place to be » in Kalmthout ; de Putse moer. Beladen met een rugzak schaatsen en vooral, maar zeker het belangrijkste, een fles zeer oude jenever. Je moet een beetje met je ouderdom mee gaan. Een vijftiger als ik gaat toch niet met een fles jonge jenever sleuren, wel dan ?

Je krijgt maar zelden de kans om op het water te fietsen. Als die gelegenheid zich dan voordoet maken we daar gebruik van natuurlijk. Het voordeel van een fiets is dat je overal tussendoor kan scheuren. Af en toe eens even ring met de bel en de mensen gaan opzij.


Ginder zijn de guys, normaal is het een eilandje in het ven maar nu is het een ontmoetingsplaats. Een beetje heidegras en enkele bomen. Daar leggen we al onze spullen. Ik vind mezelf al stoer dat ik fiets en ijsschaatsen heb maar met die jonge gasten een beetje gaan ijshockeyen is niet aan mij besteed.

Ik plof mij ergens aan de kant, mountainbike tegen een boom, fotocamera in mijn linker zak, camcorder in mijn rechter en ik gesp mijn schaatsen aan. Zal mij daar eens een beetje gaan moeien tussen al deze ijspret. Het is berenkoud en ik doe mijn winterse jas uit omdat ik het warm heb. Valt er een betere « contradictio in terminis » te verzinnen ? Van dat gefiets naar hier heb ik het warm gekregen. Er zijn mensen die kilometers rijden om ergens op het ijs te kunnen en ik heb een ven in mijn eigen dorp, bijna in mijn achter tuin.


Kijk, daar heb je mijnheer de aannemer, zijn personeel tijdelijk werkeloos en zijn bouwkraan in vrij gezet zodat die met de wind kan roteren en nu staat die hier met de guys te ijshockeyen. Met deze temperatuur stuur je toch een bouwvakker de werf niet op ? Neen, dan doen we aan teambuilding en gaan we ijshockeyen. De cafébaas in de goal en de stamgasten op het veld. Eigenlijk snap ik van heel dat gebeuren niets, die jongens komen en gaan. Als je hier een uurtje staat te kijken is de ploeg al voor de helft gewijzigd. Kerels komen met hun stick een beetje tegen de puck meppen, hun vriendinnetjes aan de kant. De vrouwtjes staan wat bij te praten en te socialisen en de jongens wikkelen zich in de strijd. Dan vertrekken ze weer en anderen komen aan om het gezelschap te vervoegen. Hoe weten ze nu wie met wie speelt en kennen die gasten elkaar allemaal ? Sommigen hebben mutsen op en anderen niet. Spelen de mutsen tegen de niet mutsen ?

Ik zal mij maar eens overeind hijsen. Eigenlijk was het de vorige keren beter, ondertussen heeft het gesneeuwd en nu is de gladde ijsvlakte een hobbelige toestand geworden. Enkele fanatiekelingen hebben wat sneeuw geruimd zodat we in een grote cirkel rond het ven kunnen schaatsen.

Hup en daar spring ik mee op de hoofdstraat van de Putse moer. Een carrousel op het ijs, een merry-go-round. Wat een drukte, ik sta hier warempel in een file.


"Oeps, sorry."

Knal, daar word ik van de hoofdstraat af geduwd, kom met mijn schaatsen in de sneeuw terecht waardoor ze blokkeren en ik donder op mijn snuit. Mooi is dat, sta nog geen vijf minuten op mijn schaatsen en word al ondersteboven gekoerst.

"Het spijt me, alles in orde ?"

Ik ben door een vrouw omver gereden. Ze is terug gekomen en bekommert zich over mij. Sorry dat ik in je schaatsweg stond, ben al tevreden dat ik overeind kan blijven, bovendien stak je me rechts voorbij.

"Mijn ego heeft een beetje een deuk gekregen, zie mij hier nu tegen de grond liggen."

Met een ontwapende glimlach reikt ze me haar hand. Gelukkig is mijn hoed op mijn kop blijven staan. Ze helpt me overeind en klopt de sneeuw van me af.

Zoef, en ze is terug weg. Snelheidsduiveltje op het ijs. Met mijn ogen volg ik haar even en zie hoe ze tussen de mensen door slalomd.

Alles ziet wit, uitgezonderd de lucht, die is blauw. De takken van de bomen zijn ingekapseld met een laagje wit. Het is toch wel een mooi panorama. Jaren geleden dat het nog eens twee weken na elkaar stevig gevroren heeft. De aarde is aan het opwarmen en het wordt hier maar steeds kouder en kouder in de winter. Een tweede « contradictio in terminis » ?

Mijn eerste rondje op de carrousel zit erop en ik kom terug bij start uit. Even halt houden en mezelf een borreltje in schenken. Met mijn glaasje jenever in mijn hand sta ik naar de ijshockeyers te kijken. Praatje hier maken, praatje daar maken, even een slokje nemen en ZOEF,….

"Hoi, hoe is het met je ego ?"

Het vrouwtje dat mij omver geknald had. Afremmend komt ze naast mij tot stilstand.

"Met het juiste medicijn valt er veel te genezen." En ik toon haar mijn glaasje.
"Jij ook eentje ?"
    "Ja, graag."

Op onze schaatsen stappen we door de sneeuw naar mijn rugzak. Ik heb enkele extra glaasjes bij en vul er eentje voor haar.

"Jij kan duidelijk beter schaatsen dan ik." "Heb jou met mijn ogen een beetje gevolgd tot je uit het zicht verdween."

Ik overhandig haar het glaasje en ze neemt een slokje.

"Volgens mij heb je kunstschaatsen aan om zo te kunnen slalommen."
    "Ja natuurlijk, antwoord ze plagend, ik ben ook kunstenares."
"Kunstenares, dat is interessant." "En wat kunst je dan zoal ?"
    "Schilderen, ik schilder."

Ik neem het laatste slokje en vul mijn eigen glaasje ook nog eens bij.

"Ik wil jou beter leren kennen," zeg ik haar.
"Eerst knal je mij omver en nu knal je mijn interesse wereld binnen."
    "Hoezo ?" "Ben jij ook kunstenaar ?"
"Een beetje wel ja."
    "Dan wil ik jou ook een beetje beter leren kennen."
"Samen een rondje schaatsen ?"
    "Ok."

We drinken onze glaasjes leeg, ik steek alles terug in mijn rugzak en samen stappen we op de carrousel.

    "Wat ga je vanavond doen ?"
"Naar de kerstboom verbranding en daarna, waarschijnlijk en onvermijdelijk, de kroeg in."

"Gaan we samen ?"
    "Dat is goed ja."



Filmpjes

Gemaakt tijdens de laatste week van 2008 en de eerste week van 2009.

Ijspret op de Putse moer Deel 1.
 
Ijspret op de Putse moer Deel 2.
 
Ijspret op de Putse moer met special effects.
 



Dit verhaaltje is maal gelezen.