62
 
Dit verhaaltje heb ik verteld op de avond van het « Grote Kikkerfeest » tijdens de prijsuitreiking van het « Wiskundig Vraagstuk ». Het begon er allemaal mee dat ik plat op mijn buik lag, dwars in mijn bed, diagonaal onder mijn dekbed, nadenkend over de oplossing van het « Wiskundig Vraagstuk ».

Ik slaap in een vierkantig bed dat te midden van mijn slaapkamer staat. Ik kruip er elke avond anders in en word elke ochtend anders wakker dan dat ik erin gekropen ben. Jaren lang was ik gelukkig, als molenwieken 's nachts mijn toerkes te doen in mijn bed, maar dan komt er een vrouw in mijn leven.



Compleet het noorden kwijt.

Over dwarsliggerij


Dat dwarsliggen van mij is eigenlijk een erfenis van mijn huwelijk. Er is een periode geweest in mijn leven dat ik getrouwd was. Hoe werkt het bij de meeste jonge koppeltjes die pas gehuwd zijn ? Weinig geld en zo ook bij ons. Wij hadden een dekbed gekocht voor ons bedje en gekeken naar de prijs en niet naar de afmetingen.

Voor haar was het ideaal maar voor mij was het toch wel iets te klein. Ofwel hadden mijn voeten het koud, ofwel mijn schouders en ik moest elke nacht in een bolletje slapen om het overal warm te hebben. Dat hou je natuurlijk geen hele nacht vol want af en toe wil je wel eens lekker uitrekken. Elke nacht was het hetzelfde liedje van mijn klagen. Mijn voeten zijn koud, mijn schouders zijn koud, ik lig niet goed.

Na jaren getrouwd te zijn was zij mijn klagen beu. Op een nacht stond ze op en zei ;

"Weet je wat jij doet, slaap jij maar alleen in dat bed."

Hup en zij weg. Ik gelijk plat op mijn buik, dwars in het bed, diagonaal onder het dekbed. Mooi, dacht ik, heel het bed voor mij alleen. Scheiden doe je natuurlijk niet met een zoen en een knuffel. Bij een scheiding is het ruzie en bij ons wás het ruzie.

Dat waren toen mijn eerste stapjes dwars liggen. Ik had toen weinig mogelijkheden. Ons bed had een voorspon, een achterspon, mijn kant en haar kant.

De jaren verstreken en op een bepaald moment was mijn matras aan vervanging toe. Ik keek in mijn portemonnee. Deze keer heb ik wel genoeg geld. Ik maak mij een nieuw bed zoals ik het wil. Toen heb ik dat vierkantig bed gemaakt, vierkante beddenbak, vierkante matras en een vierkantig dekbed erop dat er aan alle kanten voldoende over hing en ik plaatste dat vierkantig te midden van mijn slaapkamer. Geen voorkant, geen achterkant, geen hare kant of mijne kant. Niks kant en ik was vrij er elke
avond in te duiken zoals ik het wenste. Van toen af begon mijn bedpassie pas echt vorm te krijgen. Ik moest elke nacht de vier windstreken van mijn bed gezien hebben of ik was 's morgens niet uitgeslapen. Stond ik 's morgens op en voelde ik mij nog wat moe, dan moest ik terug in bed om te kijken welke kant ik gemist had 's nachts. Had ik bijvoorbeeld het zuiden gemist dan moest ik even terug met mijn hoofd naar het zuiden na-snoezen en ik voelde dat laatste beetje vermoeidheid uit mij wegvloeien.

Opnieuw verstreken de jaren en ik was gelukkig met mijn manier van slapen, met mijn bedpassie. Ik sliep zoals ik leefde, dwars.

Maar toen werd het januari 2010. Dit jaar januari. Wat gebeurde er ? De vrouw van mijn dromen stapt mijn leven binnen.

Stap, deed ze.
"Wat kom jij doen ?"
"Van je houden."

Dat was helemaal niet voorzien in de planning van 2010. Ik had het veel te druk met betonnen Victoria beelden te maken, Iron lady te smeden, met de organisatie van dit Grote Kikkerfeest en als een speer geld te gaan maken om het allemaal maar te kunnen betalen maar liefde, dat was niet voorzien. Zij krijgt het voor elkaar om mij tot over mijn oren verliefd te maken op haar.

Een maand later, de maand van de liefde, februari, gaven wij elkaar de eerste kus.

Kus deed ze bij me; ik hou van jou.
En ik, kus terug ; ik hou ook van jou.
Van dat ogenblijk waren wij een koppeltje.

Het heeft drie maanden geduurd alvorens ik met haar naar bed durfde te gaan, drie maanden.
Ik heb zo'n hoofdpijn, zei ik, ik wil toch liever in mijn eigen bedje slapen.
Of, mijn maag zit zo in de knoop. "Heb je dan iets verkeerd gegeten," vroeg ze dan ? "Ja, ik denk het, ik wil toch maar liever in mijn eigen bedje slapen."

Dat waren natuurlijk allemaal maar uitvluchten. Ik zat met mijn slaapprobleem, ik kon niet als een normale vent 's avond in bed stappen, mijn vrouwke vastnemen, slapen en 's morgens er weer uit. Neen, ik moest 's nachts mijn toerkes draaien in bed.

Karel, doe er iets aan, zei ik tegen mezelf. Je bent al eens een vrouw verloren, met bedproblemen, deze vrouw wil ik niet kwijt, ik hou van haar.

Ik naar mijn atelier, bordjes maken. Met de bordjes onder mijn arm ging ik naar mijn slaapkamer en timmerde ze tegen de muur. Aan de ene kant « Hoofd », aan de andere kant « Voeten ». Voor het slapen gaan oriënteerde ik mij, hoofd daar en voeten daar. Ik in mijn bed.

Te midden van de nacht wakker worden, met mijn hoofd in de Zuidooster hoek. Ik uit mijn bed, opnieuw oriënteren, hoofd daar, voeten daar. 's Morgens wakker worden en mijn hoofd in de Zuidwester hoek. Karel, zei ik tegen mezelf, er is een periode geweest in je leven dat je het kon, je zal het terug kunnen, blijven oefenen.

Ondertussen lag mijn Vrouwkelief alleen in haar bedje. Ze had geduld, ik kreeg al de tijd die ik nodig had. Ze had ook vertrouwen, het was maar een kwestie van tijd of ik zou naast haar liggen in haar bedje. Ze had gelijk, na drie maanden kon ik het. 's Avonds stapte ik mijn bed in, oriënteerde mij, Hoofd/Voeten, sliep de hele nacht en op een morgen werd ik wakker in dezelfde richting dat ik er de avond ervoor ingekropen was.

OK, dacht ik, ik ben er klaar voor. Ik naar mijn Vrouwkelief met een flinke bos bloemen. Daar stond ik voor haar met die ferme bos bloemen in mijn armen. Zij verwonderd kijken naar mij en dacht waarschijnlijk ; "wat krijgt die ?"

"Vrouwkelief, ik hou verschrikkelijk veel van jou en ik wil, … … met jou, … … naar bed."

Ze stond op en vloog rond mijn nek. De bos bloemen geperst tussen ons. Helaba, mijn 50 € !
Knal, daar viel ik op mijn rug in een zetel van haar, zij boven op mij. In die bos bloemen staken rozen en zo'n venijnige roos stak met haar doorn, los door de cellofaan verpakking, in mijn nek. Auw, auw! Zij trekt mij overeind en sleurt mij mee naar haar slaapkamer, ik over mijn 50 €, recht haar bed in. Wij roeffel roeffel !

Onze eerste liefdesnacht. Wat kom ik nu te weten ? Dit geloofd niemand. Zij slaapt ook, dwars in haar bed.

"Kon je mij dat niet zeggen van de eerste keer ?"
"Maar dat wist ik toch niet dat jij ook een dwarsligger bent."
"Jawel, jawel, ik ben ook een dwarsligger." "Vrouwkelief, ik wil dat je mijn slaapkamer ziet."

Van zolang wij een koppeltje waren had ze nog nooit mijn slaapkamer gezien. Natuurlijk niet, dat kon niet kunnen. Stel nu dat ze had gezien wat er was te zien ? OK, dat vierkantig bed te midden van mijn slaapkamer. Maar die bordjes tegen de muur, Hoofd/Voeten ! Wat zou beetje vrouw doen als ze dat zag ? Vragen stellen natuurlijk en iets wat ik niet kon hebben was een vrouw die lastige vragen zou stellen dus elke keer zij bij me binnen kwam, ik, … trippel trippel, … naar de slaapkamerdeur, … dicht.

Die bewuste dag open ik de deur van mijn slaapkamer voor haar.

"Vrouwkelief, … mijn slaapkamer."

Zij ziet mijn bed, duikt erin, trekt mij erbij en wij opnieuw, roeffel roeffel !

Van toen af is mijn bed, ons bed geworden. Wie er het eerste gaat slapen beslist hoe wij de nacht in vertrekken. Wij slapen kriskras, over en door elkaar, doen onze rondjes 's nachts en wij slapen beiden zoals wij leven ; compleet het noorden kwijt.



Dit verhaaltje is maal gelezen.